من آنم که پا را ز بودن فراتر نهاده ام

                                                          من اکنون نیستم

من اکنون سایه ای در پس خیال

                                                        من اینک مرده ای بر دار

لاشه ای بد بو

                     فتادن را ز خورشید آموختم

                                                          زیبایی را از مرگ

                                                                                    زشتی را از عشق

من آن تیغ بی فرجام به جای بوسه بر گردن

منم آن میله بشکسته از قفل در زندان

آی....!

من اینک مست از تو...تو مست ار من...ما مست از هم...خدا مست از چه؟

روزی از روزها

تعدادی عکس:

گرمای باقالی

شاید رهگذری مرا دریابد!!!

 

 در پشت دیوار شب هماره امید است...!

رو می کنم به آینه

 

 

تعدادی عکس محض دیدن...از انجمن اسلامی شریف:

دو دوست در حال لابی

سه دوست در حال لابی

بدون شرح

توجه زائدالوصف د.ستان به جلسه

پاره ای از روزگار

چشمه ساری در دل

                       آبشاری در کف...

آفتابی در نگاه

و فرشته ای در پیراهن

از انسانی که تویی

قصه ها می توانم کرد

                         غم نان اگر بگذارد!!

زندگی و همه چی

گویند:

 

   زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست.....

           گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست....

                  ور نه خاموش است و

                                 خاموشی گناه ماست....

 

زندگی و دیگر هیچ

سلام

صادق هدایت:"همه از مرگ می ترسند من از زندگی سمج خودم."

نمی دانم تا حالا این احساس براتون پیش اومده یا نه ولی گاهی اوقات تنها چیزی که بهم آرامش می ده همینه!همین یعنی فکر "مرگ".

آدمها از نظر من دو دسته هستند:دسته اول اونهایی که از زندگی دلزده اند و بقیه اونایی که هنوز نفهمیدن زندگی چیه و در نتیجه شادن!اینکه آدما وقتی خوشحالن به چی فکر می کنن یا اینکه چه جوری کسی می تونه از ته دل بخنده هنوز مثل یک علامت سواله"؟"

احمد میگه:"ما بی چرا زندگانیم آنان به چرا مرگ خود آگاهنند!!!"

زندگی...

این کلمه لعنتی هیچ چیز به جز یه توهم خام نیست زندگی برای همه  دو تا نقطه است و آدمهایی که عمرشونو صرف وصل کردن این نقطه ها می کنند به این خیال که مسیرهای مختلف زندگی ها رو از هم جدا می کنه در حالی که اول راه یه نقطست به اسم تولد و آخرشم مرگ و خود راه هم یه قصه تکراری خسته کننده ست!

و از سوی دیگه                              

  همه این روزمرگیهای به هم شبیه

فکر کردن

راه رفتن

نفس کشیدن

دوست داشتن

عاشق شدن

زندگی کردن و حتی مردن!

همه خیالی بیش نیست و ما در دنیایی رویایی که خود برای خویشتن می سازیم غوطه وریم.

بعدترها بیش خواهم نوشت...

مرگ یا نه؟

تا حالا فکر کردین چرا زنده ایم؟نه نمی خوام در مورد هدف زنده بودن حرف بزنم می خوام در مورد مردن حرف بزنم!چند نفر ما حاضریم بمیریم؟چند نفر ما حاضریم به خاطر یک ارزش معنوی بمیریم؟شاید در ذهن خیلیا مزخرف باشه که آدم به خاطر یک ایدئولوژی یا یک فکر بمیره ولی به نظر من زیباترین نوع مرگه....زیباترین...!!!بدونیم اگه به خاطر هدف نمیریم سالها بعد مثل یک تکه گوشت بی مصرف توی تختهامون می میریم...ارنستو میگه:((تا آن زمان که سرود مرگ ما را با خروشهای تازه نبرد در آمیزد هر کجا که مرگ غافلگیرمان کند گو خوش آمد...!))

راستی شماها دوست دارین چه جوری بمیرین؟

به یاد ارنستو

سکوت را بشکن

 با فریاد بی صدایی

گام بگذار بر سینه تاریکی

بر اوج آ

و باز خروش درده

که...منم منم منم

که اینک بر فرازم

جانم را در کفه عشق گذاردم

پا در لگام آسمان بنهادم

و به سوی پی پروایی تاختم!!!